Vit hava øll okkara identitet og stíl. Vit høvdu ein stíl, tá ið vit lósu; ein stíl, tá ið vit vóru liðug at lesa og fingu arbeiði. Vit byrjaðu at eta á betri matstovum, keypa meira økologi og vit keyptu okkum fleiri kvalitets møblar.

Fyri mítt viðkomandi hugsi eg, at hvør eg eri møguliga ljóðar eitt sindur undarligt. Kenni eg ikki meg sjálvan?

Eg minnist væl, tá ið vit búðu mitt inni í býnum í Århus og alt fyri meg bara var eitt “spæl”. Við hvørt hugsi eg um, hvør eg var tá og spegli mær í tí identetinum og droymi meg ofta aftur á godd old days.

Ein kann verða í døpurhuga, um ein ikki kennir seg sjálvan. Tað er líka sum um, at vit sjálvi ikki fylgja við okkara vøkstri ella við okkara identeti.

Serliga í hesum X faktor tíðum, har tað tykist at vera sera neyðugt at vísa, hvør ein egentliga er og kann.

Hvussu vit ganga klødd og hvussu vit búgva og innrætta okkum vísir heiminum, hvønn vit eru. Kann verða, at vit ikki vilja kennast við hetta, sum eg skrivi. Men tað hevur nógv størri týdning, hvussu vit velja at klæða okkum og innrættað okkum, enn vit yvirhøvur eru tilvitaði um.

Men tað góða, haldi eg, er, at ein kann broyta hesa “søgu” ella identitet. Ljóðar møguliga yvirfladiskt at vit døma fólk soleiðis, men kanningar vísa, at eg og tú, ja øll, “døma” fólk út frá, hvussu tey ganga ílætin og hvussu tey búgva og so víðari. Men vit hava øll somul eisini eitt val at síggja eitt sindur øðrvísi uppá fólk, og síggja tey sum eitt spegl, hvussu tey spegla okkum sjálvi, hvar vit eru, og hvat vit kundu hugsað okkum at broytt við okkum sjálvum, fyri ikki at gerast sum júst hasin persónurin.

Tað er so neyðugt at tora at hyggja uppá ella inn í seg sjálvan og so broyta seg til tann persónin, ein ynskir at verða.

Eg trúgvi ikki, at ein bara kann broyta seg over night. Tað krevur nógv arbeiði at skula hyggja uppá alt tað, ein antin hevur skúgvað til viks, ikki tikið støðu til ella “dømt” hjá øðrum, og lata hetta koma undan kavi úr dulvitinum, undirbevístheitini. Men við smáum fetum, ella baby steps, kann tað lata seg gera at prika hol á allar baðibóltarnar, ein hevur roynt at hildið undir vatninum í langa tíð.

Tí skal man møguliga bara taka ein baðibólt í senn, hyggja uppá hann eina tíð og so víðari til tann næsta og samstundis broyta teg so spakuliga. Men hvør ert tú so, tá tú hevur brostið allar bóltarnar? Hvør tímur at spæla við meg, um eg ikki eri tann, sum eg plagdi at verða, tá eg búði inni í býnum? Tí er mítt ráð at taka tað í smáum.

Hvørjum landi, býi og bygd, ein velur at búðseta seg, ávirkar eisini okkum. Eg veit frá mær sjálvari, at tá ið eg búði inni í býnum, tordi eg nógv betri at klæða meg litríkt og flasha við brilliant oyraringum. Sum tit kunnu lesa, so haldi eg eisini, at tað er ringt at broyta seg og hava sín serliga stíl uttan mun til, hvat onnur siga um ein. Men tó, so skal siga um meg sjálva, at eg kenni meg meira inni í kjarnuni hjá mær sjálvari í dag, enn tá ið eg gekk so litríkt. Alt til sína tíð vil eg siga.

Eg haldi, tað er so spennandi at hjálpa fólki at innrættað seg, finna sín stíl og inn í sína kjarnu. Eg havi fortalt um ein kunda, sum eg hevði, sum hevði broytt seg so nógv, at heimið ikki var fylgt við. Við teimum broytinum, vit gjørdu, søgdu vinir og kenningar við hana – eg visti ikki, at tú ert so romantisk og litrík. Men tað dugdi eg skjótt at síggja, at inni í hesari damu lá nógv gott og ríkt. Hendan daman gjørdi broytingar so at siga over night, sum eg ikki viðmæli at ein ger, men hon var so klár til broytinganir, uttan at vandi var fyri at fáa fiburspreinging ella at broyta eitt bein.

Veits tú, hvør tú ert ella vil verða? Eg hugsi, at tú hetta vikuskiftið kanst ganga og hugsa eitt sindur um tað. Um eg virkuliga var inni í mínari kjarnu og merkti eftir, hvør eg vil verða, hvussu búði eg so, og hvussu gekk eg so klødd? Eg sigi ikki, at tú púra desperat skal fara út og keypa alt nýtt í morgin. Nei, tvørtur ímóti, so viðmæli eg baby steps. So stuttleika tær við hesum tonkum.

Gott vikuskifti og enjoy!

Bert fyri einari viku síðani, tá eg var niðri við strondina í Hou, har vit búgva, var alt stirt og kalt. Eingin vintergekkur var at fáa eyga á.

Hesar seinastu dagarnar havi eg merkt á luftini, at várið er í nánd – sjálvt um tað framvegis er kalt.

Eg havi fleiri ferðir ætlað mær oman á strondina fyri at vita, um vintergekkarnir vóru komnir fram. Eg havi eitt serligt stað, har eg veit, teir plaga at koma.

So nú ein dagin í hesi vikuni, har eg egentliga ikki var so væl fyri, so var tað sum um, at okkurt sum dró eg oman til strondina. Sólin skein so vakurt og eg kom til mín bonk. Við fyrsta eygnakast fann eg einki. Eg royndi at leita. Knappliga skimaðist okkurt hvítt undir bløðunum. Eg skavaði eitt sindur og jú mín sann gav náttúran mær eitt týðuligt tekin um, at várið nærkast.

Eg gjørdist so glað tá eg langt um leingi fann tað, eg hevði vónað at funnið. Hetta er bara byrjanin uppá eina tíð har alt er við at spretta – nærum spreingjast fram.

Hóast veturin ikki hevur verið so harður í Danmark í ár, so hevur hesin seinasti mánaðurin verið sera kaldur og frosttungur. Ein merkir týðuliga, hvussu orkurnar trekkja seg saman, at man pakkar seg inn. Tað er sera gott at samla seg. Men eg gleði meg til alt foldar seg meiri út – bæði náttúran og hjá mær. Í løtuni veit eg ikki, hvat alt førir til, men eg kenni á mær, at okkurt er á veg.

Eg veit, at tað eri eg sjálv, sum skapi tað. Alt er perfekt, fullkomið. Innast inni eru vit tann perfekta sálin.

So tað snýr seg um at kunna navigera og njóta hvørja stund. Sjálvt hjá mær, sum havi arbeitt við hesum nógv ár, so kann tað tykjast torført til tíðir. Men spennandi er tað at arbeiða við spenningsfeltinum millum Yin og Yang – tað kalda og tað heita.

Eg ynski tykkum øllum eitt gott vikuskifti.

Yin og Yang. Faktiskt var tað dótturin, ið spottaði hesar bilarnar. Mamma hygg, líka bilar, svartur og hvítur.

Tað er gott at brúka ljósar litir til smærri børn. Sum oftast hava tey nógvar leikur í sterkum litum, sum á tann hátt stimulera tey.

Ein skal tó ikki vera bangin at brúka litir. Tað er altíð gott við eitt sindur av litum á tilveruni. Sarah hevur ein ljósareyðan lit í kamari hennara.

Hon hevur sjálv valt hennara jarðberja gardinur og tann ljósareyða litin, sum tíverri eingin mynd er av. Og so er einki at dylja yvir, at hon elskar Hello Kitty, Top Model og Barbie. Ein Fiat 500 er komin í hús, men vit ynskja okkum tí veruliga útgávuna eisini.

Eg lati myndirnar tosa fyri seg.

Í fjør gjørdi eg eina sending, ið snúði seg um kærleika til teg og títt heim. Hana havi eg havt til sølu á heimasíðu mínari.

Men nú vil eg í sambandi við Valentine’s dag gjarna geva tykkum øllum hana ókeypis sum gávu.

Kærleiki til teg og títt heim lærir teg at elska teg sjálvan og runda um teg meira og fáa eitt orkuríkari lív. Eg royni altíð at minna okkum á, hvussu týdningarmikið tað er at virðismeta seg sjálvan tað, vit hava kring okkum. Í hesi sending greiði eg frá, hvat kærleiki er, og komi við dømum frá mær sjálvari.

Happy Valentine’s Day!

PS: Eg elski keramikk. Myndin er av vasa frá Stilleben.

Ikki tí at eg ikki njóti at skriva, tí eg elski at skriva um tað, sum eg eri sera passionerað um, nevnliga heimið hjá okkum og hvussu tað ávirkar okkum, ella hvussu vit kunnu ávirka tað. Men nú eri eg blivin eitt sindur ørkymlað og kann ikki bara njóta, uttan at eg skrivi ein blogg, og tí skulu tit ikki snýtast hesa vikuna við einum bloggi frá mær.

Eg havi hugsað nógv um tykkum har heima í Føroyum, nú tit hava havt so nógv ódnarveður. Eg havi hugsað um, hvussu gott tað er at hava eitt stabilt og gott heim at fjálgast í, tá ið annað ikki kann gerast enn bara halda seg innandura, og finna friðin inni meðni tað leikar í uttan fyri.

Men sum nevnt, so ætlaði eg at tríva eitt sindur í um stabilitet og jarðarsamband. Tí hvaðani stavar alt hetta ódnarveðrið og hvat ger tað við okkum?

Sambært lærumeistara mínum, Jes Lim, so varðveita vit jørðsambandið gjøgnum milliónir av magnetiskum eindum í heilanum sum er í samband við tað magnetiska feltið í jørðini. Hetta feltið hevur stóra ávirkan á okkara heilsu, kenslur, tilvit og nervabanarnar. Men magnetiska jarðarfeltið er minkað við upp til 15 prosentum og hetta hevur við sær, at vit menniskju – ja alt livandi – gerast ørkymlað, nervøs og missa jarðarsambandið.

Tað minkaða feltið ger eisini jørðina minni menta at verja seg móti geislavirkni uttan úr rúmdini. Og hetta kann m.a. elva til ódnir, jarðskjálvta, eldgos og veðurlagsbroytingar.

Í 2012 eru sera nógvir sólarstormar. Og geislavirkni úr rúmdini er tí serliga nógv í ár. Tískil kunnu vit kenna okkum ávirkaði av hesum, uttan at vita, hvaðani tað stavar. Tað kann vera kroppsliga eins og sálarliga.

Tískil er týdningarmikið at skapa karmar sum ger, at vit varðveita jarðsambandið, so vit ikki missa fótafestið. Ein máti at gera hetta uppá er at nýta jørðlitir – brúnt, brandgult og beige – í heimi sínum.

So næstu ferð, tað leikar í, hugsa um fótafestið.

Tað er sjálvandi ikki gott, tí eg veit, at tað liggur altíð ein gáva í øllum boðum, og tá ið ein veruliga lærir at lurta eftir teimum boðum ein fær, so er tað líka sum alt bara rættar seg inn, og ein fær tað, sum ein vil hava tað.

Nú havi eg fleiri ferðir skrivað, at ein kann fáa tað, sum ein vil hava tað. Tað eru 13 ár síðani, eg valdi at gevast at arbeiða sum pædagog og gerast sjálvstøðug.

Vit ynsktu okkum so innarliga eitt barn. Tað var sikkurt eisini aldurin hjá mær, sum segði frá, at nú eigur ein at fáa børn. Vit funnu tó skjótt út av, at tað var ikki nemt hjá mær at gerast við barn. Vit royndu leingi og við hjálp fleiri ferðir, men tað eydnaðist mær ikki at gerast við barn.

Eg hevði úr at gera at rudda og vaska í øllum krókum. Tí ruddast skuldi tað – ikki tí, at tað var so órudduligt hjá okkum, men eg hevði bara trongd til at ruddað upp heima og arbeiða við mær sjálvari. Heimið var altíð pent við frískum blómum. Sjálv gekk eg til andlitsviðgerð fleiri ferðir um mánaðin. Eg fekk rætta brýrnar, eg fekk voksa bein, massagu og nógv annað gott.

Vit avgjørdu, at vit vildu ættleiða eitt barn úr India. Og tá ið tú hevur tikið tað avgerð at skula ættleiða, var tað gott, at eg hevði ruddað upp í øllum sum larmaði um at fáa okkara biologiska barn.

Longu tá las eg nógvar spiritueller bøkur. Khalil Gibran sigur í kendu bók síni Profeturin:

Tíni børn eru ikki tíni børn. They eru synir og døtur av lívsins longsli eftir sær sjálvum.

Your children are not your children. They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.

Eg var so til reiðar at ættleiða, men tó so skuldi tað ganga ein rúm tíð, áðrenn vit fingu nakað barn. Vit náddu at byggja eini hús og innrætta okkum so smátt. Fyri júst fimm árum síðani, ja tað var beint fyri jól í 2006. Vit stóðu ein dag í sovikamarinum hjá okkum, sum vit tá høvdu planlagt skuldi verða kamarið hjá okkara komandi barni. Vit høvdu keypt eina reyða sofu. Maðurin og eg stóðu og hugdu upp á hvørt annað. So sigi eg, at tað ger einki, at vit hava keypt eina reyða sofu og so fáa ein drong. Nei, tað var líkamikið, sigur maðurin eisini. Men um vit fáa eina gentu, so skal hon eita Sarah, sigi eg. Ja tað er eitt gott navn, heldur maðurin eisini.

Ja nú vóni eg, tú situr niðri, tí tað gingu ikki meira enn tveir dagar, so ringdi tey frá AC Adoption og søgdu, at vit áttu eina gentu í Suðurindia, sum eitur Sarah , og sum var tvey ára gomul.

Tað gingu níggju mánaðir (ein heilur barnsburður), áðrenn vit sluppu til India eftir henni. Tað var leingi at bíða, men eg fekk lúka nógv í havanum tá.

Tað, at fáa eitt barn, er altíð nakað serligt. Men at fáa eitt barn, sum hevur búð á barnaheimi í tvey ár og fyrsta hálva árið hjá mammuni, tað er óbeskriviliga stórt og læruríkt, men langt frá bara lætt.

Men tað er so ómetaliga týdningarmikð at hava fingið ruddað upp í øllum følilsinum um ikki at fáa eitt biologiskt barn. Eg var heilt avklárað, at Sarah var eingin erstatningur fyri nakað annað barn, vit ikki fingu, men heilt sikkurt er gjørd til okkum.

Tá ið vit fingu Saruh, føldi eg alt fyri eitt, at hon var sjúk. Men eg fekk at vita fleiri ferðir, at eg hevði fingið barn, sum var svikið og kom úr einum indiskum barnaheimi. Jú, tað hevði eg eisini, men eg føldi, at her var nakað meiri enn “bert” eitt umsorgssvikið barn.

Tað skuldi vísa seg, at Sarah var álvarsliga sjúk, og vit blivu innløgd á Skejby sjúkrahús í tveimum umførum, og fingu sera góða hjálp.

Vit fingu at vita frá Skejby, at tað var sera týdningarmikið, at tað var reint, og at alt skuldi sprittast av heima hjá okkum. Nú er tað mangan gjørt grin burtur úr mær, tí mær dámar so væl at hava tað reint, og onkur hevur sagt, at tað er sum í einum sjúkrahúsi heima hjá okkum. Eg veit, at alt er sagt við einum glimti í eyganum, sum man sigur í Danmark, men nú kom tað so væl við, at tað var reint heima hjá okkum. Sarah kundi sjálvandi ikki komið til eitt reinari heim. Alt er jú so perfekt, sum tað skal vera.

Í meðan vit vóru innløgd fekk eg eisini stundir til at hugsa eitt sindur meiri, enn bara at verða mamma – tó so, at tað ikki vóru nógvar løtur til tað, tí Sarah var ikki ein genta, sum svav nógv. Vit búðu í einari stovu fyri okkum sjálvi í isolatión, so hon hevði heldur ongan at spæla við. Men so gjørdist okkara tilknýti til hvørja aðra bara enn sterkari. Eg var ongantíð í iva um, at alt fór at ganga væl hjá okkum. Um 4 vikur, sum Sarah sigur, hevur hon føðingardag og gerst 7 ár.

Meðni vit búðu á Skejby, setti eg mær fyri, at eg skuldi arbeiða meiri við healing av húsum og við týdninginum um, hvussu heimið og vit sum persónur eru tætt knýtt, at tað faktiskt ikki kann skiljast at. Tað riggar ikki bara at rudda upp í heiminum fyri at fáa tað, sum ein vil hava tað. Ein verður eisini noydd til at arbeiða við sær sjálvari og umvent. Men eg eri ikki í iva um, at heimið hjá okkum kann verða ein stór hjálp at fáa tað, sum vit droyma um.

Sum foreldur til eitt ættleitt barn lærir ein saman við barninum at halda fokus á tað, ein vil síggja meira av, ístaðin fyri tað, sum ikki fungerar. Og í tráð við tað vil eg eisini læra teg, hvussu heimið hjá tær kann halda teg í fokus við títt allarstørsta ynski við kærleika til títt heim.

Fyri mítt viðkomandi hevur tað til tíðir verið strævið at arbeiða við tí, sum eg geri, tí nógv hava eina meing um mítt arbeiði, uttan tó at vita, hvat tey tosa um. Soleiðis havi eg eisini mangan følt tað sum foreldur til eitt ættleitt barn. Grannar og onnur geva mær góð ráð, hvussu eg skal verða yvir fyri Saruh, og heilt sikkurt alt í góðari meining. Somuleiðis er við tí, eg arbeiði við. Tí fólkini rundan um meg síggja bert tann ovasta toppin av ísfjallinum og ikki botnin – alt sum barnið inniber. Soleiðis er tað eisini at arbeiða við heiminum. Fyri mítt viðkomandi er tað ikki bara at flyta innbúgvið. Nei, mín útbúgving arbeiðir eisini við røtrinum á heiminum. Hvussu er fundamentið?

Eg siti og arbeiði við einari skeiðrøð um at fáa tað, sum tú vilt hava tað via títt heim. Bloggurin her leggur upp til hesa røðina. Tað kemur meira kunning um hetta í komandi tíðindabrævi.

Eg gerist serliga fegin, tá ið eg síggi fólk virkuliga liva teirra dreym; at tey eru í kjarnini hjá sær og skapa tað lív, tey altíð hava droymt um. Ella skapa soleiðis, at tey fáa tað, sum tey vilja hava tað.

Nú vit júst eru farin inn í 2012 hava fleiri av okkum sikkurt gjørt okkurt nýggjárslyfti, men tíverri eru tað fleiri av okkum, sum ikki klára at halda okkara lyfti. So byrja vit at “sláa” okkum sjálvi á høvdið, tí vit ikki liva eftir okkara annars so væl meinta nýggjárslyfti. Vit brúka møguliga fleiri hamarar: Eg dugi heldur ikki til hetta og heldur ikki til hatta o.s.fr. Og so gerst alt bara verri enn tað var áðrenn. Ikki nokk, at ein ikki klárar at halda sítt nýggjárslyfti, men nú eisini við fleiri kúlum á høvdinum.

Hasa strategiina hava eg mangan brúkt: Sett mær okkurt fyri, og ikki hildið meg til lyftið. Men tað eru nøkur ár síðani, eg havi brúkt hana – at gera eitt lyfti og so “sláa” meg sjálva, tí eg ikki havi hildið tað, eg lovaði mær sjálvari. Í dag síggi eg altíð eina gávu í øllum. ☺

2012 skal verða árið har eg skal njóta, hugsað stórt, elska meg sjálva meira og traðka meira inn í mína kjarnu; tað vil siga, vísa hvat eg kann skapa.

2012 skal verða árið har eg skapi tí bestu útgávu av mær og heiminum hjá mær. Eg vil so fegin eisini hjálpa tær at gera júst tað sama. Eg veit, at fleiri sita og droyma um at liva meiri út frá teirra kjarnu.

So hvat droymir tú um? Hvat leingist tær eftir at skapa?

Skulu vit gera tað saman? Skapa okkara dreym við at verða meira tilvitaði, hvussu heimið kann ávirka okkum og gerast ein partur av at skapa tí bestu útgávu av okkum.

Hvat ert tú allarmest takksom fyri í tínum heimi?

Eg eri so glað um, at vit hava baðikar. Í dag havi eg verið í bað í tveir tímar! Sarah skuldi í føðingardag, so tað passaði mær fínt líka at slappa av í baðikarinum. Eg tendraði nøkur stearinljós og hevði bøkur og bløð við mær. Tað haldi eg vera so lekkurt. Og knappliga kom eg at hugsa um, at eg kundi hugsað mær eina saunu. Eg veit um fleiri sum hava sauna heima, men hon verður ikki nýtt til annað enn sum “kjallari”. Tað skilji eg ikki.

Nú vit nærkast einum nýggjum ári, so gera nógv nýggjárslyfti. Sjálv arbeiði eg ikki við nýggjarslyftum, men eg haldi, tað er stuttligt at arbeiða við, hvat ein brennandi ynskir sær, og hvussu heimið hjá einum kann verða ein hjálp til, at ein fær tað, sum ein ynskir sær.

Eg arbeiði við, at alt er orka og at heimið hjá okkum speglar okkum sjálvi.

Hvussu sær heimið hjá tær út, nú vit skjótt fara inn í eitt nýtt ár?

Speglar títt heim teg og tíni ynskir fyri 2012? Mítt besta fiff til tín er hyggja eftir heiminum hjá tær uttan at døma tað og siga, at alt er ljótt. Herfyri var eg og vitjaði eina familiju, sum gongur nógv uppí ítrótt og spæl, og tað bar heimið eisini brá av. Tað haldi eg er so fantastiskt at síggja. Diskokúlir, tónleik, hoppitrampulin, bummur, billiardborð, ein stórur fatboy o.s.fr. Eg kenni eisini eitt par, sum hevur innrættað ein “stall” til eitt kreativt rúm. Tað er so stuttligt at vitja tey.

Eg sigi tað hvørja ferð. Tað er neyðugt at rudda! Ting, sum fáa loyvi at liggja á sama stað í fleir vikur, uttan at tey eiga heima har, savna bara meiri saman. Alt er orka, og tess meira órudd er á einum staðI, er lyndi til, at meiri savnast har.

Er heimið hjá tær til reiðar og speglar alt tað, sum tú vilt tekkjast, t.d ein felaga, viðgongd, arbeiði, tónleik, rithøvund, kreativitet, ítrótt, børn, heilsu, bøkur ella hvat tú vilt hava meiri av í 2012.

Tað vil siga, at eitt gott Pure Living heim í 2012 er eitt heim, sum hevur eitt touch av vakurleika, og at ein er glað fyri tað, ein hevur rundan um seg.

So ver tilvitað um, hvat fyri kvalitetir heimið hjá tær hevur. Um tú ikki ert nøgd við tað tú sært, og hvat hendur í lívinum hjá tær, so byrja spakuliga at gera nakað við tað.

So er bara eftir hjá mær at siga, at eg vóni tú fært tað, sum tú so brennandi ynskir tær í 2012.

Eg veit ikki, um tú hevur tað, sum eg havi havt tað? Áðrenn ein kann njóta, verður ein noyddur at stríðast. Soleiðis havi eg mangan havt tað. Fyrst verður ein noyddur at vaska, áðrenn ein kann slappa av og lesa ella gera okkurt stuttligt.

Men í ár havi eg givið mær góðar stundir bara at verða til staðar. Eg havi verið nógv heima við hús og bara hugna mær saman við dóttrini og manninum.

Vit keyptu jólatræið síðsta sunnudag. Vit vildu gjarna stuðla onkrum lokalum, og tað gjørdist so eitt fótbóltsfelag í Odder. Eg visti ikki, at ein fyrverandi kundi hjá mær hevði eina dóttur sum júst spælur í hesum felagi. So familja, sum eg hevði eitt gott samstarv við, stóðu har og seldu jólatrø fyri felagið. Tað var virkuliga stuttligt at síggja tey, og tey gjørdust so glað fyri, at vit keyptu jólatræ frá teimum, og takkaðu mær fleiri ferðir fyri hjálpina, tey høvdu fingið frá mær, og stuðulin til felagið. ☺

Dagin eftir kom jólatræið upp at standa, varð pyntað og vit hava sitið inni í stovuni og eygleitt tað við eitt sindur av heimabakstri.

Í desember hava vit eisini keypt okkum eina nýggja sofu og puff. Eg havi leingi ynskt okkum eina nýggja sofu. Nú er hon komin, og vit eru øll glað fyri hana og puffin. Men hendan prosessin við sofuni hevur verið virkuliga undarlig, tí eg havi havt so ringt at koma av við tí gomlu sofuna og hon er ikki komin út úr húsinum enn. So eg havi okkurt at arbeiða við har.

Fyri at njóta og gleðast, so hava tey flestu kensluna av, at so má tað verða jól, ein hevur føðingardag ella tað má í øllum førum vera ein serlig orsøk ella hending fyri at kunna njóta ella gleðast. Um tú gleðir ein, so hava nógv ta kensluna, at so eigur ein at fáa nakað aftur fyri.

Eg haldi meg ikki hava tað soleiðis, men eg havi ofta følt meg eitt sindur øðrvísi, tí eg havi altíð elska vakurleika og luksus. Eg minnist væl, tá ið eg arbeiddi í Turkalandi. Tá hevði eg ein frídag um vikuna, og hann brúkti eg altið til at koyra til Antalya og búgva eina nátt á Sheraton. Star Tour, sum eg arbeiddi hjá, hevði gott samstarv við Hotel Sheraton.

Eg havi eisini altíð gingið til andlitsviðgerð og massagu, tí tað njóti eg virkuliga. Men tað havi eg eisini ofta hoyrt fyri, at eg eri eitt luksusdjór, at eg eri eitt snopp, sum grannin segði við meg nú ein dagin, materialistisk og nógv annað. Og JA, eg viðgangi, at eg eri møguliga alt hatta, og eg njóti tað og fegnist um, at tað kann lata seg gera hjá mær at njóta lívið so nógv. Og eg elski mína nýggju sofu, puff, jólatræið, mågestellið, ja eg kundi blivið við. Hvat njótar tú, og hvat ger teg glaðan? Hevur tú eini gleðilig jól?

Alt hetta er eitt væl, tú gert tær. Tú velur sjálvur, um tú hevur nakað at njóta og fegnast um, ella umvent – um tað, tú arbeiður við, dámar tær væl og ger teg glaðan.

Gleðilig jól!

p.s. Eg gleðist um, at Jesus varð føddur jólanátt, og at tað er eitt gott høvi at njóta og fegnast saman við familjuni ella bara njóta nakrar frídagar.

Vit trý høvdu ein góðan morgun, onki drama. Annars kann tað til tíðir verða eitt stórt drama um morgunin, t.d. hvat Sarah skal í, greiðast, vaskast og hvat hon skal hava við í matpakkan. Tú kennur tað kanska, um tú hevur børn.

Í morgun ætlaði eg mær at arbeiða beinavegin við nøkrum spennandi, sum eg havi gongd í, stay tuned! Men morgunin hjá mær byrjaði við, at eg beinavegin mátti arbeiða við mær sjálvari fyrst og taka 100% ábyrgd. Ting stungu seg upp, so at eg var noydd at rudda upp í pappírum hjá mær og hava meira stýr á, hvar eg leggi tey, sum tað ikki skal taka mær tíð at finna tey fram.

So í dag skal tað ruddast upp í øllum pappírum, og eg skal bara hava ordan í teimum. Tað skal verða mín visjón fyri 2012, at tað skal ikki taka mær nakra tíð at finna nakað pappír fram.

Eg havi mist mína dagbók vekk. Eg veit ikki, hvar eg havi lagt hana. Eg brúki mína dagbók nógv, sjálvt um eg eisini skrivi nógv á teldu. Men eg havi dagbókini við allastaðni har eg fari og skrivi niður, tá ið eg fái íblástur. So eg eri sera hørm um, at hon er vekk. Eisini har nakað at arbeiða við, hvar eg leggi tingini hjá mær.

Og so er tað avtalur, puha. Eg skal siga skjótari frá, nær Sarah kemur í barnagarð, og nær hon heldur frí. Sjálvt um eg havi búð í Danmark í meire enn 20 ár, so dugi eg sera illa at gera nakrar avtalir, men tað skal eisini broytast. Eg ætli mær at finna ein mega stóran kalendera, so vit øll í húsinum vita, hvat vit skulu eitt sindur fram í tíðina. Veitst tú, hvat tú skalt gera í vetrarferiuni, ella hava tit vetraferiu í Føroyum?

Hvussu kann tað so implementerast via innrætting?

Vit skulu investera í ein kalendara og ikki bara á iPad, men ein visuellan, so Sarah eisini kann síggja hann. Vit skulu hava eina klokku á veggin, so øll kunnu síggja hana. Ja, eg skal arbeiða við fleiri systemum – arghhhhhhhhhhhh.

So sjálvt um eg ruddi nógv og haldi, at eg sjálv havi stýr á tinginum, so er tað ikki altíð so. Eg veit, eg havi nakað at arbeiða við har. Eg skal hava fleiri systemir koyrandi, sum kunnu hjálpa mær og mínum virki. Ja, dagurin skal verða meira lagdur til rættis.

Eg havi eisini lært, at tá ið alt “larmar”, soleiðis sum tað ger júst nú, so er bara eitt at gera, og tað er at taka eitt fet í senn og geva sær sjálvum kærleika í staðin fyri at sláa seg sjálvan á høvdið. Møguliga skal man fáa sær eitt heitt og gott bað, ein góðan te-munn, shoppa ella hvat ein nú kann finna uppá fyri at gleða seg sjálvan. Og so skal ein taka fatur á trupulleikanum, ella fáa sær hjálp til tað. Ein skal kanska ansa efter at shoppa nógv, sjálvt um tað heilt sikkurt hjálpir at unna sær okkurt lekkurt, men tað er ikki neyðugt, at tað skal kosta nógv. Náttúran er eisini góð sálarbót.

Eg haldi, et eg skal í samband við hesa kvinnu http://www.dortherindbo.dk. Kann verða, eg kann fáa onkur góð fif frá henni um planlegging.

Tá ið ein Dreki kemur undan kavi, skal ein bert dansa/berjast við hann eina løtu. So er ein víðari. Men so kemur heilt sikkurt ein annar Dreki, ið eisini skal tálmast. Soleiðis er lívið nokk, men ein velur sjálv, hvussu ilt tað skal gera fyri at koma víðari.

Eg havi funnið útav, at tað altíð er gjørligt loysa trupulleikan við innrætting og at RUDDA! Tað er alt ov strævið at blíva við at trýsta allar baðibóltarnar undir vatnið. Fyrr ella seinni koma teir undan kavi og skulu beinast av vegnum. Ert tú til reiðar at beina onkran bólt burtur?